تبلیغات
طرح تمدن فردا - مطالب بهمن 1393

جستجو

 

مدیترانه ای ها، خوک نیستند / در جنوب اروپا چه می گذرد؟

شنبه 18 بهمن 1393   05:21 ب.ظ

 غربی های می گویند فلسفه از آتن آغاز شد. اروپایی ها به متون و آموزه های سقراط، افلاطون و ارسطو می بالند و آن ها را در ویترین قرار می دهند، هرچند خود را چندان ملزم به رعایت آن نمی دانند. در روزگاری که اروپا توحش و بربریت قرون وسطی را از سر می گذراند متون و آموزه های سقراط، افلاطون و ارسطو به لطف دانشمندان مسلمان حفظ شد تا اروپایی ها با بازگشت نسبی به آن، دوباره با مدنیت آشنا شوند و به یادآورند زمانی به انسان شباهت داشته اند. یونان منبع الهام بخش سنتی اروپاست، حتی دمکراسی ایده آلی که غربی ها تصویر می کنند، ارجاعی است به نظام سیاسی اجتماعیِ حاکم بر شهر - دولت های آتن. آتن با برلین، پاریس، رم و لندن متفاوت است، اینجا قلب اروپای سنتی است. 

ماجرا از این قرار است که ائتلافی از گروه های چپ گرا و مخالف سرمایه داری و اقتصاد بازار اداره یک کشور عضو اتحادیه اروپا و پیمان ناتو را در اختیار گرفته اند؛ کشوری که بیش از 280 میلیارد یورو به دو نهاد بزرگ نظام سرمایه داری بدهکار است. برای اطلاع از سرعت بسیار بالای دگرگونی سیاسی اجتماعی در اروپا کافی است بدانیم فاصله روزهایی که سیریزا در انتخابات پارلمانی حداکثر 4 درصد رای می آورد تا روزهایی که سیپراس به نخست وزیری رسید، فقط 5 سال بود. برای نخستین بار در تاریخ اروپا یک حزب چپ گرا به قدرت رسیده و این صدای در هم شکستن  اجماع سیاسی اروپای متحد است که به گوش می رسد. 

برای حضور در جشن پیروزی سیریزا، چپ های پایختخت های مهم اروپایی خود را به آتن رسانده بودند. ایتالیایی های حاضر در جشن پرچمی را در دست داشتند که روی آن نوشته شده بود: «اروپایی متفاوت با سیپراس». مارکسیست‌های بریتانیایی، سوسیالیست‌های فرانسوی و چپ های آلمانی مسرور از پیروزی سیپراس در آتن به پایکوبی پرداختند. رم و مادرید با شرایط اجتماعی اقتصادی که دارند، مستعدترین پایتخت های اروپایی برای پیوستن به آتن هستند. آن ها فکر می کنند در انتخابات آتی کشورهایشان می توانند همان کاری را کنند، که سیپراس در یونان کرده.

پودموس که قرینه اسپانیایی سیریزا است در نظر سنجی های انتخاباتی اسپانیا از دیگر احزاب سیاسی پیش افتاده است. پابلو ایگلسیاس، رهبر جوان حزب پودموس که رابطه‌ای نزدیک با الکسیس سیپراس دارد، در گردهمایی اخیر هواداران حزب سیریزا در یونان سخنرانی پرشور و سرشار از مفاهیم انقلابی را ایراد کرد؛ سخنرانی که به خوبی شرایط این روزهای اروپا و فعال شدن شکاف جنوب شمال در این قاره را تشریح می کند: 
«تغییر، در یونان در جریان است. تغییر، در اروپای جنوبی در جریان است. برادران و خواهران، این افتخاری است که امروز در مقابل شما صحبت می‌کنم. این افتخاری است که در آتن باشم، تنها چند ماه پیش از این‌که این کشور در نهایت دولتی مردمی به رهبری الکسیس سیپراس داشته باشد. این دولت نخستین مورد از مجموعه دولت‌هایی خواهد بود که قصد بازیابیِ حاکمیت و کرامت مردم اروپای جنوبی را دارند. آن‌ها می‌خواستند ما را به‌عنوان «مدیترانه‌ای» تحقیر کنند. آن‌ها ما را «خوک» می‌خواندند. آنان می‌خواستند ما را به حاشیه برانند. آن‌ها می‌خواهند ما کشورهای نیروی کار ارزان باشیم. آنان می‌خواهند جوانان ما خدمتکار گردشگران ثروتمند باشند. امروز با افتخار می‌گوییم اهل جنوب هستیم و می‌خواهیم از جنوب به اروپا و تمام مردم آن، کرامتی را که سزاوار آن هستند، بازگردانیم ... من به تازگی از امریکای لاتین بازگشته‌ام. من آنجا با اِوو مورالس، رافائل کورئا و پپه موخیکا دیدار کردم. من مطمئن هستم بسیاری از شما از دیدن فیلم حکومت نظامی اثر کوستا گاوراس هیجان‌زده شدید و درباره‌ی «توپاماروها» آموختید. امروز، یک چریک سابق، یک توپامارو، رئیس‌جمهور اروگوئه است. در اسپانیا نظرسنجی‌ها می‌گویند که ما به تازگی از حزب سوسیالیست عبور کرده‌ایم و در رقابت برای تبدیل‌شدن به دومین نیروی انتخاباتی قدرتمند در کشور هستیم و هر روز بیش‌تر و بیش‌تر به عنوان اپوزیسیون واقعی دیده می‌شویم. من همچنین با بسیاری از وزرای دولت و رهبران سیاسی ملاقات کردم. در میان آن‌ها پسر میگل انریکز نیز حضور داشت، رهبر جنبش چپ انقلابی شیلی که سال ۱۹۷۴ در شیلی حین مبارزه کشته شد. این محرکی بود برای به‌یاد‌آوردن تجربه‌ی شیلی – تجربه‌ی سوسیالیسم دموکراتیک که ما نیز آرزوی آن را داریم... من آنچه را سالوادور آلنده به اعضای جوان جنبش چپ انقلابی گفته بود به یاد آوردم: "ما زمینِ [بازی] را انتخاب نکرده‌ایم، ما آن را به وجود نیاورده‌ایم، ما دولت داریم، اما قدرت نداریم." صراحت تلخ آلنده چیزی است که من در میان رؤسای جمهور برادرمان در آمریکای لاتین یافتم. آنچه در مقابل ماست نمی‌تواند راهی آسان باشد. ما در مرحله‌ی اول باید در انتخابات‌ها پیروز شویم – و تازه پس از آن مشکلات واقعی آغاز خواهند شد.»

احتمال فراگیری موج ضد سرمایه داری برخاسته از آتن، مساله ای است که حال حاکمان پایتخت های اروپایی را بد می کند. آتن این روزها فانوس راه چپ گرایانی است که امیدوار به تحقق یک انقلاب در اروپا هستند. برخلاف تصور ابتدایی، بدنه اجتماعی احزاب یوروستیز در یونان را شهروندان مارکسیست و شیفتگان کارل مارکس تشکیل نمی دهند. کارمندان مودب و طبقه متوسط بیش از همه از به قدرت رسیدن اولین حزب چپ رادیکال در اروپا خوشحال به نظر می رسند. خطر اصلی همین جاست؛ خیزش دمکراسی های ملی متکی به طبقه متوسط علیه اقتدارگرایی اتحادیه اروپا؛ اقتدارگرایی که بدهی 280 میلیارد یورویی یونان به صندوق بین المللی پول و اتحادیه اروپا را به اضافه بی کاری شدید و کمرشکن، موجب شده است. نرخ بیکاری در یونان بیش از ۲۵٪ برآورد شده اما در رده سنی ۲۵ تا ۳۵ سال این نرخ به حدود ۵۰ درصد می‌رسد.

سامانیدیس که از مقامات ارشد حزب سیریزا در تسالونیکی دومین شهر بزرگ یونان است، می گوید: «چپ، بعد از ده ها سال در موضع دفاعی قرار داشتن اکنون بازگشته، نه تنها در یونان بلکه در اروپا و نیز آمریکای لاتین». سیپراس، جوانترین رهبر سیاسی در تاریخ یونان است که سیریزا را از یک حزب گمنام به یک حزب حاکم یونان بدل کرده. سپسراس خوشپوش و خوش قیافه مهارت بالایی در سخنوری دارد. او صاحب کاریزماست و سیاستمداری مردمی به حساب می آید. هواداران او در جشن پیروزی با تصاویر ارنستو چه گوارا، مبارز نستوه آرژانتیتی به خیابان ریختند. چه پیش از مرگش گفته بود: «آن ها ما را دفن می کنند، غافل از اینکه بدانند ما بذر هستیم.»

سیاست خارجی یونان در دوره سیپراس
سیریزا برای کسب اکثریت مطلق پارلمانی فقط 2 کرسی کم داشت بنابراین چپ های رادیکال ناگزیر از ائتلاف پارلمانی با راست های رادیکالی شدند که مخالف نسخه اقتصاد ریاضیتی اتحادیه اروپا هستند. سیاست خارجی یونان در دوره جدید به طور قطع متاثر از نگرانی پایتخت های اروپایی از تسری موج برخاسته از آتن به سایر نقاط اروپا و تلاش رهبران اتحادیه اروپا برای مهار این موج خواهد بود. در چنین شرایطی مسکو و ولادیمیرپوتین می تواند یکی از مهترین تکیه گاه ها برای یونان باشد. سفیر روسیه در یونان نخستین مقام دیپلماتیکی بوده که به دیدار سیپسراس شتافته است. موضع یونان در قبال بحران اوکراین و تحریم های روسیه، حتی قبل از روی کار آمدن چپ ها نیز در مخالفت با اتحادیه اروپا و آمریکا قرار داشته است. اعضای سیریزا در پارلمان اروپا همواره به طرح‌هایی که در نقد روسیه بوده رأی منفی داده‌اند و با توافق نامه مشترک اتحادیه اروپا با اوکراین مخالفت کرده اند. یکی از وزرای کابینه یونان گفته: «ما با روح تحریم‌ها علیه روسیه موافق نیستیم.»

سیریزا و سیپراس دیدگاه بسیار جالبی درباره ناتو دارند که در سیاست های مکتوب این حزب به صراحت مورد اشاره قرار گرفته است: «سیاست خارجی یونان چند بعدی و هوادار صلح خواهد بود، بدون دخالت در جنگ‌ها و برنامه‌های نظامی... به دنبال طرحی نو برای اروپا، بدون دسته‌بندی‌های مصنوعی و ائتلاف‌های دوران جنگ سرد، از جمله ناتو.» سال گذشته یکی از نمایندگان رادیکال سیریزا در پارلمان خواستار خروج آمدن یونان از پیمان ناتو شد؛ مقامات عملگراتر سیریزا ناگزیر از توجیه این سخنان شدند؛ با این وجود ناظران غربی سخت نگران خروج یونان از اتحادیه اروپا و پیمان ناتو هستند.

سیریزا مدافع سرسخت آرمان فلسطینی‌هاست، هر چند خصومت تاریخی یونان و ترکیه، اجازه تضعیف جدی روابط نظامی بین یونان و رژیم صهیونیستی را نخواهد داد. 

یونان به زودی باید با طلبکارانش وارد مذاکره شود. مصالحه بهترین گزینه برای هر دو طرف است، در غیر این صورت یونان برای خروج از اتحادیه اروپا و ناتو آماده می شود و اتحادیه اروپا و غرب هم همه گزینه ها را برای ساقط کردن دولت چپ گرای یونان قبل از عملی شدن تهدید خروج از نهادهای نظام سرمایه داری به کارخواهند بست.


نوشته شده توسط : محمد حسین حیدری

شاگرد اول کجاست؟

دوشنبه 13 بهمن 1393   05:20 ب.ظ

یک. یک حساب کاربری در اینستگرام طرحی گرافیکی منتشر کرده حاوی عکس محمود احمدی نژاد و جمله "خبری در راه است". فلذا باید به کوهستان ها پناه برد یا ابایی از کچل شدن نداشت، آنقدر که می پرسند، احمدی نژادی و غیر احمدی نژادی هم ندارد. این بار اما کریدور نحس «ولنجک – ایلنا» خالی از فایده نیست. طبق معمول خبرگزاری نزدیک به علی ربیعی به نقل از «منبع آگاه نزدیک به احمدی نژاد» با درآمیختن راست های محرمانه و دروغ های آشکار چیزهایی درباره محمود احمدی نژاد منتشر می کند. ایلنا می گوید خبری که در راه است، همان فعال شدن مجدد دامنه احمدی نژاد دات آی آر است. ایلنا راست می گوید و این چنین است که زحمت فرار به نقاط مرتفع و خطر کچل شدن بدون استفاده از دستگاه موزر رفع می شود. در قسمت پدرسوخته بازی خبر هم آمده است که احمدی نژاد 47 نفر را برای اداره سایتش منصوب کرده و در میان آنها اسامی وزرای دولت دهم هم یافت می شود. کریدور «ولنجک – ایلنا» بار دیگر اسباب ریشخند احمدی نژاد را فراهم کرده و دلقک های دربار آل خاطره از وضعیت بی سوژگی خارج شده اند. من که البته می گویم، حساسیت بی جا نباید به خرج داد، در هر صورت ولنجک دفتر فرماندار یا حتی دهیار سابق نیست که نگران درز خبر از آن باشیم، انتظار بی جا نباید داشت، اینجا دفتر رئیس جمهور سابق است آن هم از نوع احمدی نژادی اش، ضمن اینکه تا رسیدن به رکورد 2 میلیون خبر درز کرده از ولنجک فاصله ای طولانی باقی است.

دو. بعضی از بچه ها چند وقتی است کلید کرده اند که "نباید گفت ولنجک، این محله محمودیه نام دارد". دغدغه شان این است که مبادا بگویند رئیس جمهور فقرا شمال شهرنشین شده است. درست می گویند، واقعا هم آنجا محمودیه است. مشکل اینجاست که حتی با تغییر "ولنجک" به "محمودیه" هم مختصات جغرافیایی دفتر دکتر احمدی نژاد تغییر نمی کند. وظیفه حکومت است که برای رئیس جمهور سابقش دفتری دست و پا کند که کرده و احتمالا احمدی نژاد گزینه های زیادی برای انتخاب نداشته است. در هر صورت برای عناوین و اخبار بکر تا زمانی می توانیم تعیین تکلیف کنیم که عمومیت پیدا نکرده باشند. ولنجک که عمومیت پیدا کرد، تا ابد ولنجک است. 

سه. احتمالا پس از 95 کلمه قلم فرسایی درباره مشروعیت استفاده از واژه ولنجک، می توان به حاشیه نگاری دیدار دکتر احمدی نژاد با جمعی از فعالان رسانه ای هوادارش در ولنجک پرداخت بدون اینکه اعتراضی شنید. در حیاط ولنجک بساط گعده گرم است. مدیران رسانه ای دولت دهم، بچه های سابق روزنامه ایران، عوامل سایت های احمدی نژادی، فعالان سیاسی، برخی از روزنامه نگاران اصولگرا، تعدادی وبلاگ نویس و ... دیدار تازه می کنند. نامه رحیمی و پیش خبر ایلنا محور گعده هاست. بحث درباره جمله "خدا عقل سالم را به بدن سالم بدهد" روحانی هم در حلقه های سرپایی دیگ های غیرت را به جوشش در آورده. شهادت می دهم رگ بسیجی بچه های احمدی نژادی سخت متورم است لکن علی الحساب، همه صاف کردن حساب ها با گوینده این عبارت را به "یوم معلوم" موکول می کنند. 

چهار. پارکینگ ولنجک را کرده اند سالن جلسات. ملت اگر مهربان بنشینند 150 نفری در آن جا می شود. داخل پرانتز، الان منطقی است من یقه شمایی که به "ولنجک" می گویی "محمودیه" را بگیرم و بگویم چرا به "پارکینگ" می گویی "سالن جلسات"؟! خوب است بگویم دکتر احمدی نژاد وارد پارکینگ شد و بچه ها شعار "صل علی محمد یاور رهبر آمد" سر دادند؟! بگذریم ... سالن مفروش به موکت است. دورتادورش هم قفسه های کتاب است. شاید 2000 جلدی بشود. نمی دانم کتاب ها از کجا آمده اما برای اینکه اکبر ترکان دق کند، خوب است فکر کند که این ها از اموال ریاست جمهوری یا ارث پدرش است. 

با ورود احمدی نژاد، حسین فرخنده که از شیراز کوبیده و خودش را به ولنجک رسانده، به سختی خودش را به دکتر می رساند، آنچنان صورت دکتر را ماچ می کند که یدرک و لایوصف، ماچ حسین صدادار است. دکتر به شوخی می گوید این کارها را بگذارید برای آخرش. پشت سر احمدی نژاد بنری منقش به تصویر امام راحل و امام حاضر نصب شده، ساده و زیباست. مجری حضار را به شنیدن دکلمه ای دعوت می کند. دکلمه خوان نگون بخت است چراکه قبل از سخنرانی احمدی نژاد قرار است بخواند، فلذا جمعیت صلوات می فرستند وسط خواندنش، یعنی که تمام کن. 

پنج. احمدی نژاد از زمین بلند می شود برای نشستن روی صندلی که یک نفر از میان جمع می گوید "آقای دکتر ننشینید که اگر بنشینید ما دیگر صورت شما را نمی بینیم"! تقریبا هیچ سخن نابه جایی به این اندازه نمی توانست یک حال گیری جمعی را محقق کند. دکتر می گوید روی چشم و بنا می کند به ایستاده حرف زدن که بچه ها می گویند "آقای دکتر شما خسته هستید، لطفا بنشینید"! احمدی نژاد در جا سر بلند می کند، برق احمدی نژادی در چشمش می جهد و اخم آلود می گوید "کی خسته است"؟ پاسخ معروف این پرسش را همه می دانند، علاوه بر آن برخی ها می گویند "اکبر"، "حسن" و ... سخنرانی احمدی نژاد مملو است از شوخی و بذله گویی. حتی ثمره هاشمی هم در امان نمی ماند. احمدی نژاد در جریان تعریف خاطرات دوران انقلاب می گوید "این آقای مهندس ثمره که من خیلی خدمتشان ارادت دارم از وقتی به محله نارمک آمدند انقلابی شدند ..."

شش. افق دید پسر مرحوم استاد احمد آهنگر، فوق شعور احزاب سیاسی به خصوص از نوع وابسته به "کینگ خاطره" است. نمی فهمند فتح سه باره یک قله افتخاری برای احمدی نژاد و هدفی درخور او نیست. بعد از 22 خرداد 88، قله احمدی نژاد است نه عنوان ریاست جمهوری. این که تصور می کنند حرکت بعدی احمدی نژاد اقدام برای انتخابات ریاست جمهوری است، اعتراف به افق حقیر خودشان است. اساسا تصور فراتر از این برای مغزهای الکی ممکن نیست. احمدی نژاد برای رئیس جمهور شدن فقط اراده کرد و شد آنچه خواست و می شود آنچه بخواهد به اذن الله. آرایش سیاسی کنونی هم محصول طراحی فرزند ملت است. سکوت کنونی هم برآمده از انتخاب و اراده این آهنگرزاده است نه تحمیل و ناگزیری. همین خطا در برآورد افق احمدی نژاد برای سومین بار کاردست این جماعت خواهد داد. منطق جامعه شناسی احمدی نژاد، قرآنی است، او در تحولات اجتماعی مردم را موتور محرک و نخبگان را حداکثر کاتالیزور می داند و معتقد است وقوع هر تحول اجتماعی محصول وقوع تحول درونی مردم است. دغدغه انحراف انقلاب اسلامی را دارد. می گوید روزهای اول پیروزی، آرمان تحقق حکومت جهانی انسان کامل عین انقلاب اسلامی بود. جمهوری اسلامی راه بود، نه منزلگاه نهایی که بنشینیم سر سفره اش و بر سر پست بر سر و کله هم بکوبیم. سخنان احمدی نژاد بودار است. حرف از تحولی از جنس انقلاب اسلامی می زند با عمقی طویل و گستره ای فراخ. در عین حال هشدار می دهد که مبادا به نشانه ها «خیره» شوید. خیره شدن به نشانه ها به سلب مسئولیت می انجامد. می گوید: "فلانی مرد که مرد. نقش من و تو چیست؟ وظیفه تان را در این فرآیند پیدا کنید، همین آقای اوباما مگر به چه چیزی بند است؟" یک نفر بلند بلند فکر می کند و نتیجه می گیرید که بعد از عبدالله، اوباما هم به زودی خواهد مرد و همه می خندند. یکی از خانم ها هم می گوید، ما نقشمان را پیدا کردیم، چه فایده که شاگرد اولتان غایب است. احمدی نژاد کاملا جدی می گوید "از کجا می دانید که نیست؟"

هفت. بعد از سخنرانی احمدی نژاد نوبت به افتتاح "خبری در راه است" می رسد. احمدی نژاد دات آی آر محصول زحمات چند جوان متعهد است که زیر نظر یک آقازاده موسوم به مهدی احمدی نژاد کار می کنند. سپس سید شمس الدین حسینی یک ساعتی حرفهای اقتصادی می زند؛ شنیدنی و در عین حال تاسف آور. ضیق وقت اجازه سوال و جواب با شمس الدین حسینی را نمی دهد. در این میان دو خانم اصرار دارند سوال بپرسند، معلوم می شود هر دویشان خبرنگار روزنامه های اصلاح طلب هستند. نفوذشان به این جلسه خصوصی را باید تبریک گفت هر چند با ناشی گری خودشان را لو می دهند. آه که چقدر سخت است مانع ورود خبرنگاران اصلاح طلب به جلسه خصوصی شد و چقدر امکانات می خواهد... همچنان که ذکر شد حتی نسبت به حضور 2 خبرنگار اصلاح طلب در جلسه خصوصی فعالان رسانه ای با احمدی نژاد هم حساسیت بی جا نباید به خرج داد، در هر صورت ولنجک دفتر فرماندار یا حتی دهیار سابق نیست که نگران درز خبر از آن باشیم، اینجا دفتر رئیس جمهور سابق است ...

هشت. با نزدیک شدن به وقت اذان مغرب به ناگزیر سخنان نمایندگان فعالان رسانه ای هم از برنامه حذف می شود. جماعت با احمدی نژاد درباره رسانه حرف های زیادی دارند، ما از عکس احمدی نژاد با مادر چاوز هم دفاع کردیم اما سرسوزنی از عملکرد مجموعه احمدی نژاد در حوزه رسانه دفاع نمی کنیم. انتقاد داریم به این که برای جریان احمدی در حوزه رسانه "ژورنالیسم حرفه ای و کلاسیک" هرگز مساله ای قابل اعتنا نبوده است، به اینکه رسانه در نگاه جریان ما عبارت است از حوزه ای عمومی، دم دستی و غیر تخصصی که هرکس را سرش خلوت بود می توان بر آن گمارد. به اینکه حتی پیش خبر یک دیدار خصوصی را خبرگزاری رقیب منتشر می کند و گزارش دیدار را هم باید روزنامه نگاران اصلاح طلب نفوذ کرده در جلسه خصوصی بنویسند! شاید واقعا احمدی نژاد نداند و لازم باشد به او بگوییم که از اردیبهشت 90 تا خرداد 92، در روزهایی که از یک سو تحت سنگین ترین فشار رسانه ای قرار داشت و از سوی دیگر بعضا حتی رسانه های رسمی دولت هم جرئت دفاع درست و حسابی از او را نداشتند، 100 وبلاگ نویس جوان 2 سال ایستادند در برابر مجموعه رسانه های امنیتی، بسیاری از آن ها اسیر برخوردهای قهری شدند و هزینه هایی سنگین را در نهایت افتخار و مسئولیت پذیری پرداختند. چرا هیچ کس از این جماعت شریف و بی نظیر سراغی نمی گیرد آن هم در شرایطی که برای خبرنگاران اصلاح طلب در پارکینگ ولنجک جا پیدا می شود؟ دوازدهم بهمن، این 100  نفر کجا بودند؟ از احمدی نژاد عدالت رسانه ای می خواهیم.


نوشته شده توسط : محمد حسین حیدری

دیکتاتور فاسد سعودی به مثابه ناموس اصلاح طلبان و روشنفکر مآبان

شنبه 4 بهمن 1393   05:19 ب.ظ

دیکتاتور سعودی سرانجام در 90 سالگی مرد. با این حال هواداران خاندان پادشاهی آل سعود به هیچ وجه در سوگواری احساس تنهایی نمی کنند. مرگ عبدالله بن عبدالعزیز را به خیلی ها باید تسلیت گفت، از جمله روشنفکرمابان ایرانی، از تهران گرفته تا لندن. غربگرایان ایرانی به معنای حقیقی کلمه عزادارند و رسانه هایشان در خدمت تطهیر دیکتاتور سعودی قرار گرفته است.

در همین زمینه بی بی سی فارسی، در گزارشی تحت عنوان "ملک عبدالله، حاکم مطلق جامعه‌ای به شدت محافظه‌کار"، عبدالله را شخصیتی اصلاح طلب و طرفدار صلح در خاورمیانه نامید. بی بی سی فارسی نوشت: «ملک عبدالله حاکم مطلق یکی از محافظه‌کارترین جوامع دنیا بود و باید روی مرز باریک میان حفظ روابط با غرب و آرام نگاه داشتن افکار عمومی در کشورش قدم برمی‌داشت. او مطابق اندیشه‌های اسلامی سنتی تربیت شده بود، اما یک اصلاح‌طلب به‌حساب می‌آمد، و از طرفداران جدی برقراری صلح در خاورمیانه بود.»

بی بی سی فارسی درباره وضعیت اجتماعی عربستان می نویسید: «ملک عبدالله وقتی که در مصاحبه‌ای در مورد برخورد با زنان در عربستان سعودی مورد سوال قرار گرفت، در جواب گفت که "من قویا به حقوق زنان اعتقاد دارم. مادر من هم یک زن است. خواهر، دختر و همسر من هم زن هستند." در فوریه ۲۰۰۷ (بهمن ۱۳۸۵) اعلام شد که ممنوعیت رانندگی زنان در عربستان لغو خواهد شد. البته این فرآیند احتمالا بسیار طولانی خواهد بود و تشریفات اداری زیادی خواهد داشت. ملک عبدالله که در فضایی محافظه‌کار تربیت شده بود، به‌عنوان حاکمی اصلاح‌طلب در یادها خواهد ماند؛ حاکمی که مجبور بود با روابط پیچیده و تودرتوی خاندان سعود و فشارهای علمای مذهبی عربستان دست و پنجه نرم کند. او موفق شد روابط خوب کشورش با غرب را ادامه دهد، و در عین حال، با تأکید بر ضرورت اتحاد و برقراری صلح در خاورمیانه، حمایت دیگر ملت‌های عرب را هم برای خود حفظ کرد.»

انگار نه انگار که عبدالله بن عبدالعزیز یک دیکتاتور بود. بی بی سی دیکتاتور خون ریز سعودی را "حاکم مطلقه" و حامی حقوق زنان می نامد بی آنکه بیم آن را داشته باشد که تن عبدالله در گور از این تهمت های بی سابقه به لرزه در آید. هرچه هست رسانه دربار پادشاهی بریتانیای کبیر در قبال دربار پادشاهی آل سعود احساس مسئولیت می کند. جایی برای تعجب وجود ندارد اگر بی بی سی فارسی که آدمخواران داعش را پیکارجویان مسلح می نامد، پدرخوانده وحشی ترین تروریست های قرن را "صلح طلب" معرفی کند. یک قانون نانوشته می گوید، دربار همیشه از دربار حمایت می کند.

مرور 4 روزنامه شاخص اصلاح طلب چاپ تهران نیز نشان می دهد دیکتاتور فاسد سعودی در تهران بدون عزادار نمانده است. روزنامه شرق به تلمیح و کنایه ابراز نارضایتی می کند از اقدام روزنامه وطن امروز که به پیشواز مرگ عبدالله رفته بود. شرق بلافاصله یادآوری می کند که "مقامات سعودی روابط عمیقی با هاشمی‌رفسنجانی دارند آنچنان‌که برخی نظریه‌پردازان داخلی معتقدند برای بهبود رابطه تهران‌-ریاض می‌توان از پتانسیل هاشمی‌رفسنجانی استفاده کرد." روزنامه السفیر اخیرا نوشت که عبدالله در جریان سفر هاشمی رفسنجانی به عربستان به او گفته بود که حاضر است با شیطان مذاکره کند اما با احمدی نژاد هرگز. 

این روزنامه شاخص اصلاح طلب در ادامه با استفاده از خاطرات ادعایی اکبر هاشمی رفسنجانی می کوشد مقصر کشتار 275 نفر از حجاج ایرانی توسط رژیم آل سعود را ایرانی ها معرفی کند. شرق، حتی "عراق صدام حسین" را "رقیب" می نامد و می نویسد: «فرازوفرود رابطه دو کشور از ابتدای پیروزی انقلاب کم نبوده. عربستان در قبال جنگ ایران و عراق از رقیب [یا دشمن؟!]، حمایت سیاسی و مالی ‌کرد اما دولت وقت جنگ تحمیلی، ‌توانست از کنار این ماجرا بگذرد. آنچه قابل اغماض نبود، کشتار ۲۷۵ نفر از حجاج ایرانی در سال ٦٦ در جریان تظاهرات برائت از مشرکین بود که نیروهای امنیتی عربستان به سمت آنان شلیک کرده‌بودند. به دنبال این ماجرا، حکومت عربستان‌سعودی سفارت خود را در تهران تعطیل و روابط دیپلماتیک خود را با ایران قطع کرد. البته گفته می‌شود سابقه این ماجرا در اتفاق یک‌سال قبل‌تر آن ریشه داشت. هاشمی‌رفسنجانی در خاطرات سال ۱۳۶۵ خود نوشته «آقای بشارتی اطلاع داد که عربستان اعلان کرده چند نفر از حجاج ایرانی در ساک‌های خود تی‌ان‌تی داشته‌اند.» به دنبال این حادثه ۱۱۳ نفر از حجاج ایرانی دستگیر شدند که به جز دو یا سه نفر از آنها، باقی آزاد شدند. این نکته در نامه‌ای از سوی آیت‌الله منتظری خطاب به امام (ره) که بعد از کشتار حجاج نوشته شده‌بود نیز مورد اشاره قرار گرفت.» 

شرق می افزاید: «رابطه ایران و عربستان پس از شرکت ولیعهد عربستان در کنفرانس سران کشورهای اسلامی در تهران آنقدر بهبود یافت که هاشمی‌رفسنجانی اواخر سال ۱۳۷۶، ١٠روز میهمان عربستان سعودی شد. در دوره اصلاحات و ریاست‌جمهوری سید محمد خاتمی نیز تلاش شد همین رویه ادامه پیدا کند، اگرچه حمله آمریکا به عراق در سال ٢٠٠٣ و بالاگرفتن تنش‌های مذهبی در منطقه توانست دوباره اختلاف‌برانگیز شود. از دوران محمود احمدی‌نژاد که نمی‌شد انتظار فراوانی داشت، افق‌ دید او به آمریکای‌لاتین و آفریقا بود. و در این بین، آبی در رابطه تهران- ریاض گرم نشد.»

روزنامه روشنفکر مآب ایرانی سپس سخنان مقامات دمکرات و آزادی خواه و طرفدار حقوق بشر غربی را در توصیف دیکتاتور آل سعود یادآور می شود: «شاید همین نقش او [ملک عبدالله] در منازعات منطقه‌ای است که موجب شد «چاک هاگل» وزیر دفاع ایالات‌متحده از مرگ او به‌عنوان فقدان صدایی رسا در ترویج مدارا، اعتدال و صلح در سطح منطقه و جهان یاد کند. اما مقامات اسراییلی نیز از منظری دیگر لب به ستایش ملک‌عبدالله گشوده‌اند. نقش کلیدی عربستان در تنظیم طرح صلح اعراب در سال٢٠٠٢ کافی بود تا «شیمون پرز» رییس‌جمهور اسبق اسراییل، از مرگ ملک‌عبدالله به‌عنوان خسرانی بزرگ برای تحقق صلح در خاورمیانه سخن گوید.»

روزنامه اصلاح طلب قانون نیز دیکتاتور سعودی را "اصلاح طلب" می نامد و می نویسد: «پادشاه اصلاح طلب سعودی درگذشت و جانشین وی نیز تمایل دارد همچنان روال برادر را ادامه دهد. با این تفاوت که ملک عبدا... طی یکی، دو سال گذشته و با وخامت در اوضاع و احوال جسمی‌اش زمام امور کشور را به تندروها باخته بود و اکنون انتظار می رود امیر سلمان بن عبدالعزیز با تسلط بیشتری بر اوضاع کشور از ماجراجویی‌های جنگ طلبان جلوگیری کند.»

روزنامه اعتماد نیز نوشت: «دادن برخی آزادی‌های محدود به زنان، صدور مجوز مشارکت زنان در انتخابات و حضور در مجلس شوری، اجرای بزرگ‌ترین پروژه توسعه حرم نبوی و کعبه (که با انتقادهایی نیز مواجه بوده است) ،تغییرات گسترده در نظام قضایی عربستان، ساخت دانشگاه‌های متعدد و مراکز تحقیقاتی از جمله مراکز تحقیقات هسته‌ای. یکی از مهم‌ترین تغییراتی که ملک عبدالله در عربستان ایجاد کرد و از آن به عنوان اصلاحات سیاسی وی یاد می‌شود، تاسیس شورای بیعت بود.»

مرور تمام روزنامه های اصلاح طلب ایرانی که روز شنبه به چاپ رسید اند، نشان می دهد که هیچ کدامشان حتی برای یک بار هم از واژه "دیکتاتور" در توصیف پادشاه فاسد سعودی استفاده نکرده اند. در این روزنامه ها حتی کمترین اشاره ای به حمایت رژیم آل سعود از گروه های ترورستی تکفیری در منطقه نشده است. کافی است به یاد آوریم از زمان آغاز ناآرامی ها در سوریه، اصلاح طلبان ایرانی چطور بر بشار اسد می تاختند و به حمایت از معترضان و آزادی خواهان سوریه یا همان داعش و جبهه النصره و احرار شام می پرداختند. 35 سال پس از انقلاب اسلامی، 100 هزار نفر شیعه و علوی مسلک در سوریه و عراق با حمایت عربستان سعودی توسط گروه های تروریستی وهابی ذبح و مثله شده اند، با این وجود سکولارها و روشنفکرمآبان ایرانی دیکتاتور نامیدن پادشاه یکی از مخوف ترین رژیم های سیاسی جهان را حرام می دانند. 

همانطور که گزارش نویس روزنامه شرق نوشته، اصلاح طلبان ایرانی بویژه اکبر هاشمی رفسنجانی و سید محمد خاتمی با دربار آل سعود رابطه ای عمیق و نزدیک دارند. عبدالله بن عبدالعزیز از جمله اسپانسرهای انتخاباتی اصلاح طلبان در انتخابات ریاست جمهوری سال 88 بود. محمد علی ابطحی رئیس دفتر خاتمی در دوران رئیس جمهوری پیش از انتخابات 88 برای جمع آوری پول در دربار آل سعود و حریم امیر امارات شرف حضور یافت. ابطحی در بازگشت از سفر دوره ای با کنایه های تلخ دبیر کل این روزهای ندا مواجه شد به می گفت: «این که چیزی نیست، باید لیست مبالغ دریافتی ما از کشورهای غربی را ببینی!» 

«شمس» یا همان سردار محمد رضا نقدی، اولین فرمانده سپاه بدر عراق، درباره سفر سال 88 خاتمی به عربستان می گوید:«آقایی در سال ۸۸ به عربستان سفر کرد و در مجمع به دوستان خود تعریف کرد پادشاه عربستان به من گفت آیا در انتخابات شرکت می کنید؟ که من در پاسخ گفتم من در انتخابات نمی آیم موسوی می آید. پادشاه عربستان نیز گفت غلط می کنی تو باید بیایی. من نمی دانم این آقا خجالت نمی کشد که در یک مجمع این مباحث را نقل می کرد.» پیش از سردار نقدی، سردار مشفق، مقام بلند پایه امنیتی با نام مستعار که فایل صوتی افشاگری هایش در سال 88 منتشر شد، از این دیدار پرده برداری کرده بود. سید محمد خاتمی و اطرافیان او هیچگاه اظهارات شمس و مشفق را تکذیب نکردند. ملک عبدالله در انتخابات 88 از میرحسین موسوی حمایت کرد و سفارت مرتجع ترین رژیم منطقه از جمله پشتیبانان اصلاح طلبان در جریان براندازی جمهوری اسلامی بود. احمدی نژاد در دقایق نخستین مناظره سال 88 با میرحسین موسوی نام فردی را که به دیکتاتور سعودی وعده سقوط 6 ماهه دولت نهم را داده بود، افشا کرد.

باراک اوباما، طی بیانیه ای دیکتاتور سعودی را رهبری امین، درستکار و عامل ثبات منطقه نامیده و جان کری او را شخصیتی خردمند و دوراندیش معرفی کرده است. چاک هیگل وزیر دفاع آمریکا می گوید عبدالله شخصیتی برجسته‌، انسانی شجاع، یکی از چهره‌های تاریخی ونهاد سازش، میانه‌روی و صلح در جهان اسلام و جهان بوده است. نخست وزیر کانادا تاکید کرده ملک عبدا... مدافع سرسخت آشتی بود. این جملات را سران نظام پست مدرن حاکم بر جهان درباره دیکتاتوری خونریز بیان کرده اند که در راس بدوی ترین رژیم سیاسی فعلی جهان حکم رانی کرده است. 


نوشته شده توسط : محمد حسین حیدری